การควบคุมวัชพืชที่ต้านทานสารกำจัดวัชพืชเป็นพิเศษ

วัชพืชเป้าหมาย: ผักบุ้งป่า (Descurainia sophia) ที่ต้านทานสารกำจัดวัชพืช, ผักบุ้งน้ำ, หญ้าเก็บตัว, หญ้าสปริงเกิลท็อป, หญ้าอะโลเพคูรัส, คอนย์ซา แคนาเดนซิส, หญ้ากูสกราส และวัชพืชอื่นๆ ที่มีความต้านทาน
ผลิตภัณฑ์ที่แนะนำ รูปแบบ การผสมสารออกฤทธิ์ และอัตราการใช้
1. วัชพืชใบกว้างที่ต้านทานเอนไซม์ ALS: ใช้สารกำจัดวัชพืชกลุ่ม PPO หรือฮอร์โมน เช่น คาร์เฟนทราโซน-เอทิล และ ฟลูโรซิพีร์
2. วัชพืชใบแคบ (หญ้า) ที่ต้านทานเอนไซม์ ACCase: ใช้สารกำจัดวัชพืชที่มีกลไกการออกฤทธิ์ต่างกัน เช่น เพนอกซูลาม และ ไอโซซาฟลูโทเล
3. วัชพืชที่ต้านทานไกลโฟเซต: แทนที่ด้วยกลูโฟซิเนต และไดควาต
4. ผสมสารกำจัดวัชพืชที่มีกลไกการออกฤทธิ์ต่างกันเป็นสูตรหลัก
ประเด็นสำคัญในการดำเนินการ
1. หยุดใช้สารกำจัดวัชพืชชนิดเดี่ยวที่ไม่มีประสิทธิภาพอย่างสิ้นเชิง
2. เปลี่ยนสารกำจัดศัตรูพืชตามประเภทของความต้านทาน
3. ควบคุมวัชพืชด้วยการผสมใช้สารกำจัดวัชพืช การหมุนเวียนสารกำจัดศัตรูพืช และมาตรการทางการเกษตร
การจัดการความต้านทาน ควบคุมความต้านทานของวัชพืชในระยะยาวด้วยการผสมใช้สารกำจัดวัชพืช การหมุนเวียนสาร และมาตรการทางการเกษตร
หมายเหตุ： การควบคุมวัชพืชที่ดื้อยาเน้นการป้องกันเป็นหลัก การเข้าแทรกแซงตั้งแต่ระยะแรกช่วยลดต้นทุน
หมายเหตุเพิ่มเติม: ปริมาณมาตรฐานข้างต้นสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามสภาพภูมิอากาศในท้องถิ่น การเจริญเติบโตของพืช และระดับความรุนแรงของศัตรูพืชและโรคในแต่ละพื้นที่